Doha 248
248.1
Chaupai
सिय सोभा नहिं जाइ बखानी। जगदंबिका रूप गुन खानी।।
उपमा सकल मोहि लघु लागीं। प्राकृत नारि अंग अनुरागीं।।
सिय बरनिअ तेइ उपमा देई। कुकबि कहाइ अजसु को लेई।।
जौ पटतरिअ तीय सम सीया। जग असि जुबति कहाँ कमनीया।।
गिरा मुखर तन अरध भवानी। रति अति दुखित अतनु पति जानी।।
बिष बारुनी बंधु प्रिय जेही। कहिअ रमासम किमि बैदेही।।
जौ छबि सुधा पयोनिधि होई। परम रूपमय कच्छप सोई।।
सोभा रजु मंदरु सिंगारू। मथै पानि पंकज निज मारू।।
Siy sobha nahin jai bakhani, jagadambika rup gun khani
Upama sakal mohi laghu lagin, prakrit nari ang anuragin
Siy barania tei upama dei, kukabi kahai ajasu ko lei
Jau patataria tiy sam siya, jag asi jubati kahan kamaniya
Gira mukhar tan aradh bhavani, rati ati dukhit atanu pati jani
Bish baruni bandhu priy jehi, kahia ramasam kimi baidehi
Jau chhabi sudha payonidhi hoi, param rupamay kachchhap soi
Sobha raju mandaru singaru, mathai pani pankaj nij maru
248.2
Doha/soratha
एहि बिधि उपजै लच्छि जब सुंदरता सुख मूल।
तदपि सकोच समेत कबि कहहिं सीय समतूल ॥247॥
Ehi bidhi upajai lachchhi jab sundarata sukh mul
Tadapi sakoch samet kabi kahahin siy samatul