Doha 231
231.1
Chaupai
कंकन किंकिनि नूपुर धुनि सुनि। कहत लखन सन रामु हृदयँ गुनि।।
मानहुँ मदन दुंदुभी दीन्ही।।मनसा बिस्व बिजय कहँ कीन्ही।।
अस कहि फिरि चितए तेहि ओरा। सिय मुख ससि भए नयन चकोरा।।
भए बिलोचन चारु अचंचल। मनहुँ सकुचि निमि तजे दिगंचल।।
देखि सीय सोभा सुखु पावा। हृदयँ सराहत बचनु न आवा।।
जनु बिरंचि सब निज निपुनाई। बिरचि बिस्व कहँ प्रगटि देखाई।।
सुंदरता कहुँ सुंदर करई। छबिगृहँ दीपसिखा जनु बरई।।
सब उपमा कबि रहे जुठारी। केहिं पटतरौं बिदेहकुमारी।।
Kankan kinkini nupur dhuni suni, kahat lakhan san ramu hridayam guni
Manahun madan dundubhi dinhi, manasa bisva bijay kaham kinhi
As kahi phiri chitae tehi ora, siy mukh sasi bhae nayan chakora
Bhae bilochan charu achanchal, manahun sakuchi nimi taje diganchal
Dekhi siy sobha sukhu pava, hridayam sarahat bachanu na ava
Janu biranchi sab nij nipunai, birachi bisva kaham pragati dekhai
Sundarata kahun sundar karai, chhabigriham dipasikha janu barai
Sab upama kabi rahe juthari, kehin patataraun bidehakumari
231.2
Doha/soratha
सिय सोभा हियँ बरनि प्रभु आपनि दसा बिचारि।
बोले सुचि मन अनुज सन बचन समय अनुहारि ॥230॥
Siy sobha hiyam barani prabhu apani dasa bichari
Bole suchi man anuj san bachan samay anuhari