Doha 146
146.1
Chaupai
बरष सहस दस त्यागेउ सोऊ। ठाढ़े रहे एक पद दोऊ।।
बिधि हरि तप देखि अपारा। मनु समीप आए बहु बारा।।
मागहु बर बहु भाँति लोभाए। परम धीर नहिं चलहिं चलाए।।
अस्थिमात्र होइ रहे सरीरा। तदपि मनाग मनहिं नहिं पीरा।।
प्रभु सर्बग्य दास निज जानी। गति अनन्य तापस नृप रानी।।
मागु मागु बरु भै नभ बानी। परम गभीर कृपामृत सानी।।
मृतक जिआवनि गिरा सुहाई। श्रबन रंध्र होइ उर जब आई।।
ह्रष्टपुष्ट तन भए सुहाए। मानहुँ अबहिं भवन ते आए।।
Barash sahas das tyageu sou, tharhe rahe ek pad dou
Bidhi hari tap dekhi apara, manu samip ae bahu bara
Magahu bar bahu bhanti lobhae, param dhir nahin chalahin chalae
Asthimatra hoi rahe sarira, tadapi manag manahin nahin pira
Prabhu sarbagya das nij jani, gati ananya tapas nrip rani
Magu magu baru bhai nabh bani, param gabhir kripamrit sani
Mritak jiavani gira suhai, shraban randhra hoi ur jab ai
Hrashtapushta tan bhae suhae, manahun abahin bhavan te ae
146.2
Doha/soratha
श्रवन सुधा सम बचन सुनि पुलक प्रफुल्लित गात।
बोले मनु करि दंडवत प्रेम न हृदयँ समात ॥145॥
Shravan sudha sam bachan suni pulak praphullit gat
Bole manu kari dandavat prem na hridayam samat