Doha 44
44.1
Chaupai
एक बार रघुनाथ बोलाए। गुर द्विज पुरबासी सब आए।।
बैठे गुर मुनि अरु द्विज सज्जन। बोले बचन भगत भव भंजन।।
सनहु सकल पुरजन मम बानी। कहउँ न कछु ममता उर आनी।।
नहिं अनीति नहिं कछु प्रभुताई। सुनहु करहु जो तुम्हहि सोहाई।।
सोइ सेवक प्रियतम मम सोई। मम अनुसासन मानै जोई।।
जौं अनीति कछु भाषौं भाई। तौं मोहि बरजहु भय बिसराई।।
बड़ें भाग मानुष तनु पावा। सुर दुर्लभ सब ग्रंथिन्ह गावा।।
साधन धाम मोच्छ कर द्वारा। पाइ न जेहिं परलोक सँवारा।।
Ek bar raghunath bolae, gur dvij purabasi sab ae
Baithe gur muni aru dvij sajjan, bole bachan bhagat bhav bhanjan
Sanahu sakal purajan mam bani, kahaum na kachhu mamata ur ani
Nahin aniti nahin kachhu prabhutai, sunahu karahu jo tumhahi sohai
Soi sevak priyatam mam soi, mam anusasan manai joi
Jaun aniti kachhu bhashaun bhai, taun mohi barajahu bhay bisarai
Baren bhag manush tanu pava, sur durlabh sab granthinha gava
Sadhan dham mochchha kar dvara, pai na jehin paralok sanvara
44.2
Doha/soratha
सो परत्र दुख पावइ सिर धुनि धुनि पछिताइ।
कालहि कर्महि ईस्वरहि मिथ्या दोष लगाइ ॥43॥
So paratra dukh pavai sir dhuni dhuni pachhitai
Kalahi karmahi isvarahi mithya dosh lagai