Doha 30
30.1
Chaupai
जरत बिलोकेउँ जबहिं कपाला। बिधि के लिखे अंक निज भाला।।
नर कें कर आपन बध बाँची। हसेउँ जानि बिधि गिरा असाँची।।
सोउ मन समुझि त्रास नहिं मोरें। लिखा बिरंचि जरठ मति भोरें।।
आन बीर बल सठ मम आगें। पुनि पुनि कहसि लाज पति त्यागे।।
कह अंगद सलज्ज जग माहीं। रावन तोहि समान कोउ नाहीं।।
लाजवंत तव सहज सुभाऊ। निज मुख निज गुन कहसि न काऊ।।
सिर अरु सैल कथा चित रही। ताते बार बीस तैं कही।।
सो भुजबल राखेउ उर घाली। जीतेहु सहसबाहु बलि बाली।।
सुनु मतिमंद देहि अब पूरा। काटें सीस कि होइअ सूरा।।
इंद्रजालि कहु कहिअ न बीरा। काटइ निज कर सकल सरीरा।।
Jarat bilokeum jabahin kapala, bidhi ke likhe ank nij bhala
Nar ken kar apan badh banchi, haseum jani bidhi gira asanchi
Sou man samujhi tras nahin moren, likha biranchi jarath mati bhoren
An bir bal sath mam agen, puni puni kahasi laj pati tyage
Kah angad salajja jag mahin, ravan tohi saman kou nahin
Lajavant tav sahaj subhau, nij mukh nij gun kahasi na kau
Sir aru sail katha chit rahi, tate bar bis tain kahi
So bhujabal rakheu ur ghali, jitehu sahasabahu bali bali
Sunu matimand dehi ab pura, katen sis ki hoia sura
Indrajali kahu kahia na bira, katai nij kar sakal sarira
30.2
Doha/soratha
जरहिं पतंग मोह बस भार बहहिं खर बृंद।
ते नहिं सूर कहावहिं समुझि देखु मतिमंद ॥29॥
Jarahin patang moh bas bhar bahahin khar brind
Te nahin sur kahavahin samujhi dekhu matimand