Doha 213
213.1
Chaupai
एहि दुख दाहँ दहइ दिन छाती। भूख न बासर नीद न राती।।
एहि कुरोग कर औषधु नाहीं। सोधेउँ सकल बिस्व मन माहीं।।
मातु कुमत बढ़ई अघ मूला। तेहिं हमार हित कीन्ह बँसूला।।
कलि कुकाठ कर कीन्ह कुजंत्रू। गाड़ि अवधि पढ़ि कठिन कुमंत्रु।।
मोहि लगि यहु कुठाटु तेहिं ठाटा। घालेसि सब जगु बारहबाटा।।
मिटइ कुजोगु राम फिरि आएँ। बसइ अवध नहिं आन उपाएँ।।
भरत बचन सुनि मुनि सुखु पाई। सबहिं कीन्ह बहु भाँति बड़ाई।।
तात करहु जनि सोचु बिसेषी। सब दुखु मिटहि राम पग देखी।।
Ehi dukh daham dahai din chhati, bhukh na basar nid na rati
Ehi kurog kar aushadhu nahin, sodheum sakal bisva man mahin
Matu kumat barhai agh mula, tehin hamar hit kinha bansula
Kali kukath kar kinha kujantru, gari avadhi parhi kathin kumantru
Mohi lagi yahu kuthatu tehin thata, ghalesi sab jagu barahabata
Mitai kujogu ram phiri aem, basai avadh nahin an upaem
Bharat bachan suni muni sukhu pai, sabahin kinha bahu bhanti barai
Tat karahu jani sochu biseshi, sab dukhu mitahi ram pag dekhi
213.2
Doha/soratha
करि प्रबोध मुनिबर कहेउ अतिथि पेमप्रिय होहु।
कंद मूल फल फूल हम देहिं लेहु करि छोहु ॥212॥
Kari prabodh munibar kaheu atithi pemapriy hohu
Kand mul phal phul ham dehin lehu kari chhohu