Doha 170
170.1
Chaupai
राम प्रानहु तें प्रान तुम्हारे। तुम्ह रघुपतिहि प्रानहु तें प्यारे।।
बिधु बिष चवै स्त्रवै हिमु आगी। होइ बारिचर बारि बिरागी।।
भएँ ग्यानु बरु मिटै न मोहू। तुम्ह रामहि प्रतिकूल न होहू।।
मत तुम्हार यहु जो जग कहहीं। सो सपनेहुँ सुख सुगति न लहहीं।।
अस कहि मातु भरतु हियँ लाए। थन पय स्त्रवहिं नयन जल छाए।।
करत बिलाप बहुत यहि भाँती। बैठेहिं बीति गइ सब राती।।
बामदेउ बसिष्ठ तब आए। सचिव महाजन सकल बोलाए।।
मुनि बहु भाँति भरत उपदेसे। कहि परमारथ बचन सुदेसे।।
Ram pranahu ten pran tumhare, tumha raghupatihi pranahu ten pyare
Bidhu bish chavai stravai himu agi, hoi barichar bari biragi
Bhaem gyanu baru mitai na mohu, tumha ramahi pratikul na hohu
Mat tumhar yahu jo jag kahahin, so sapanehun sukh sugati na lahahin
As kahi matu bharatu hiyam lae, than pay stravahin nayan jal chhae
Karat bilap bahut yahi bhanti, baithehin biti gai sab rati
Bamadeu basishtha tab ae, sachiv mahajan sakal bolae
Muni bahu bhanti bharat upadese, kahi paramarath bachan sudese
170.2
Doha/soratha
तात हृदयँ धीरजु धरहु करहु जो अवसर आजु।
उठे भरत गुर बचन सुनि करन कहेउ सबु साजु ॥169॥
Tat hridayam dhiraju dharahu karahu jo avasar aju
Uthe bharat gur bachan suni karan kaheu sabu saju