Doha 190
190.1
Chaupai
एक बार भूपति मन माहीं। भै गलानि मोरें सुत नाहीं।।
गुर गृह गयउ तुरत महिपाला। चरन लागि करि बिनय बिसाला।।
निज दुख सुख सब गुरहि सुनायउ। कहि बसिष्ठ बहुबिधि समुझायउ।।
धरहु धीर होइहहिं सुत चारी। त्रिभुवन बिदित भगत भय हारी।।
सृंगी रिषहि बसिष्ठ बोलावा। पुत्रकाम सुभ जग्य करावा।।
भगति सहित मुनि आहुति दीन्हें। प्रगटे अगिनि चरू कर लीन्हें।।
जो बसिष्ठ कछु हृदयँ बिचारा। सकल काजु भा सिद्ध तुम्हारा।।
यह हबि बाँटि देहु नृप जाई। जथा जोग जेहि भाग बनाई।।
Ek bar bhupati man mahin, bhai galani moren sut nahin
Gur grih gayau turat mahipala, charan lagi kari binay bisala
Nij dukh sukh sab gurahi sunayau, kahi basishtha bahubidhi samujhayau
Dharahu dhir hoihahin sut chari, tribhuvan bidit bhagat bhay hari
Sringi rishahi basishtha bolava, putrakam subh jagya karava
Bhagati sahit muni ahuti dinhen, pragate agini charu kar linhen
Jo basishtha kachhu hridayam bichara, sakal kaju bha siddha tumhara
Yah habi banti dehu nrip jai, jatha jog jehi bhag banai
190.2
Doha/soratha
तब अदृस्य भए पावक सकल सभहि समुझाइ।।
परमानंद मगन नृप हरष न हृदयँ समाइ ॥189॥
Tab adrisya bhae pavak sakal sabhahi samujhai
Paramanand magan nrip harash na hridayam samai