Doha 137
137.1
Chaupai
पुनि जल दीख रूप निज पावा। तदपि हृदयँ संतोष न आवा।।
फरकत अधर कोप मन माहीं। सपदी चले कमलापति पाहीं।।
देहउँ श्राप कि मरिहउँ जाई। जगत मोर उपहास कराई।।
बीचहिं पंथ मिले दनुजारी। संग रमा सोइ राजकुमारी।।
बोले मधुर बचन सुरसाईं। मुनि कहँ चले बिकल की नाईं।।
सुनत बचन उपजा अति क्रोधा। माया बस न रहा मन बोधा।।
पर संपदा सकहु नहिं देखी। तुम्हरें इरिषा कपट बिसेषी।।
मथत सिंधु रुद्रहि बौरायहु। सुरन्ह प्रेरी बिष पान करायहु।।
Puni jal dikh rup nij pava, tadapi hridayam santosh na ava
Pharakat adhar kop man mahin, sapadi chale kamalapati pahin
Dehaum shrap ki marihaum jai, jagat mor upahas karai
Bichahin panth mile danujari, sang rama soi rajakumari
Bole madhur bachan surasaim, muni kaham chale bikal ki naim
Sunat bachan upaja ati krodha, maya bas na raha man bodha
Par sampada sakahu nahin dekhi, tumharen irisha kapat biseshi
Mathat sindhu rudrahi baurayahu, suranha preri bish pan karayahu
137.2
Doha/soratha
असुर सुरा बिष संकरहि आपु रमा मनि चारु।
स्वारथ साधक कुटिल तुम्ह सदा कपट ब्यवहारु ॥136॥
Asur sura bish sankarahi apu rama mani charu
Svarath sadhak kutil tumha sada kapat byavaharu