Doha 136
136.1
Chaupai
जेहि दिसि बैठे नारद फूली। सो दिसि देहि न बिलोकी भूली।।
पुनि पुनि मुनि उकसहिं अकुलाहीं। देखि दसा हर गन मुसकाहीं।।
धरि नृपतनु तहँ गयउ कृपाला। कुअँरि हरषि मेलेउ जयमाला।।
दुलहिनि लै गे लच्छिनिवासा। नृपसमाज सब भयउ निरासा।।
मुनि अति बिकल मोंहँ मति नाठी। मनि गिरि गई छूटि जनु गाँठी।।
तब हर गन बोले मुसुकाई। निज मुख मुकुर बिलोकहु जाई।।
अस कहि दोउ भागे भयँ भारी। बदन दीख मुनि बारि निहारी।।
बेषु बिलोकि क्रोध अति बाढ़ा। तिन्हहि सराप दीन्ह अति गाढ़ा।।
Jehi disi baithe narad phuli, so disi dehi na biloki bhuli
Puni puni muni ukasahin akulahin, dekhi dasa har gan musakahin
Dhari nripatanu taham gayau kripala, kuanri harashi meleu jayamala
Dulahini lai ge lachchhinivasa, nripasamaj sab bhayau nirasa
Muni ati bikal monham mati nathi, mani giri gai chhuti janu ganthi
Tab har gan bole musukai, nij mukh mukur bilokahu jai
As kahi dou bhage bhayam bhari, badan dikh muni bari nihari
Beshu biloki krodh ati barha, tinhahi sarap dinha ati garha
136.2
Doha/soratha
होहु निसाचर जाइ तुम्ह कपटी पापी दोउ।
हँसेहु हमहि सो लेहु फल बहुरि हँसेहु मुनि कोउ ॥135॥
Hohu nisachar jai tumha kapati papi dou
Hansehu hamahi so lehu phal bahuri hansehu muni kou