Doha 132
132.1
Chaupai
देखि रूप मुनि बिरति बिसारी। बड़ी बार लगि रहे निहारी।।
लच्छन तासु बिलोकि भुलाने। हृदयँ हरष नहिं प्रगट बखाने।।
जो एहि बरइ अमर सोइ होई। समरभूमि तेहि जीत न कोई।।
सेवहिं सकल चराचर ताही। बरइ सीलनिधि कन्या जाही।।
लच्छन सब बिचारि उर राखे। कछुक बनाइ भूप सन भाषे।।
सुता सुलच्छन कहि नृप पाहीं। नारद चले सोच मन माहीं।।
करौं जाइ सोइ जतन बिचारी। जेहि प्रकार मोहि बरै कुमारी।।
जप तप कछु न होइ तेहि काला। हे बिधि मिलइ कवन बिधि बाला।।
Dekhi rup muni birati bisari, bari bar lagi rahe nihari
Lachchhan tasu biloki bhulane, hridayam harash nahin pragat bakhane
Jo ehi barai amar soi hoi, samarabhumi tehi jit na koi
Sevahin sakal charachar tahi, barai silanidhi kanya jahi
Lachchhan sab bichari ur rakhe, kachhuk banai bhup san bhashe
Suta sulachchhan kahi nrip pahin, narad chale soch man mahin
Karaun jai soi jatan bichari, jehi prakar mohi barai kumari
Jap tap kachhu na hoi tehi kala, he bidhi milai kavan bidhi bala
132.2
Doha/soratha
एहि अवसर चाहिअ परम सोभा रूप बिसाल।
जो बिलोकि रीझै कुअँरि तब मेलै जयमाल ॥131॥
Ehi avasar chahia param sobha rup bisal
Jo biloki rijhai kuanri tab melai jayamal